کیف اضطراری

کیف اضطراری

نجات انسان، به برخورد صحیح او با بحران ها بستگی دارد، آن هم با کمک وسایلی اندک و ناچیز. البته در نهایت تنها مشیت پروردگار ما را از مشکلات رها می سازد. بنابراین در شرایط نجات از بلایا، لازم است در کنار این کیف، به نکات دیگر نیز توجه کنیم:

گام اول حفظ آرامش و خونسردی است. مثبت اندیشی و امید به یک نیروی لایزال و دعا در درگاه پرودگار آرامش و اطمینان به همراه دارد و این مهمترین مرحله نجات است،

گام دوم همان دانش و تجربه حاصل از شرایط نجات، و مهارت هایی است که ما را بر آن شرایط غالب می سازد. برای این کار می توان فعالیت های روزانه را از ذهن گذراند و به وضعیت و شرایط ناگواری که پیش خواهد آمد اندیشید. آنگاه می توان فهمید برای هر فعالیتی به چه چیز هایی نیاز دارد و برای آنچه که دارد و یا ندارد در ذهن خود برنامه ریزی کند.

سومین گام آن چیزیست که در دست های ماست، همان تجهیزاتی که برای نجات خود فراهم کرده ایم. اینکه ما بدانیم جوشاندن آب در ۱۰ دقیقه باکتری ها را می کشد، می تواند جای  قرص های ضد عفونی کننده آب و یا فیلتر آب را بگیرد.

ابزار نجات

پیش از این به پیشآهنگان می آموختند که مهمترین کار برای نجات بُریدن و آتش درست کردن است.

محفظه وسایل پزشکی می تواند بعنوان «بخش اصلی» کیف تعیین شود.

کیف های آماده ممکن است نواقصی داشته باشد، چه از نظر خود محتویات و تجهیزات و چه از نظر کمیت و کیفیت آنها، مثلاً ممکن است آب در لیست اقلام آن ها نباشد و پیش بینیی برای حمل آب در آن نشده باشد که نباید آن را نادیده گرفت.

بهتر است هر سال کیف خود را بررسی کنیم و لوازم آن را بر اساس اطلاعات روز و نیاز های جدید خود تغییر دهیم. به تاریخ انقضاء غذاها و داروها توجه کنید، و وسایل داخل آن را با وسایل تاریخ دار جایگزین کنیم.

در آخر می بایست یک برنامه مرتب اورژانس و تهیه آب و غذای مورد نیاز و سایر نیازمندی ها را طراحی کنیم.

جعبه کمک های اولیه، مجموعه ایست که حاوی امکانات اورژانس می باشد مانند باند، آسپیرین، محلول بتادین. در صورتی که کاربر کیف به اصول دیگر نیز آشنا باشد می تواند امکانات پیشرفته تر مانند وسایل بخیه و داروهای دیگر را نیز به آن اضافه نماید. این وسایل در یک کیسه نایلونی شفاف قرار دارد تا ضمن اینکه از مجاورت با هوا محافظت می شوند وسایل داخل آنرا براحتی ببینید. البته علاوه بر باند و گاز و چسب و چند قلم دارو می توانید این چیزها را به آن اضافه نمایید: حشره کش، کرم ضد آفتاب، کرم لب ضد آفتاب.

لباس های اضافی، به فصل و شرایط آب و هوایی بستگی دارد؛ اگر احتمال باد و سرما می رود، یک نایلون سبک کافی است، اما در هوای زمستای بهتر است ژاکت و زیرپوش اضافی بردارید. البته در شرایط کوهستانی و سرمای شدید، کیسه خواب زمستانی از همه بهتر است. پتوی نجات نیز که یک فویل مخصوص می باشد می تواند گرمای آتش را به شما منعکس کند.

کرم ضد آفتاب نیز از پوست شما محافظت می نماید.

نقشه محلی که در آن زندگی می کنید با جزئیات محل، مثل جاده های در دست احداث، خطوط برق، و مناطق طبیعی مثل رودخانه ها، رودبارها، تپه ها، و هر علامت دیگر که می تواند شما را راهنمایی کند.

نقشه بدون قطب نما، تقریباً بی فایده است مگر اینکه شما در جهت یابی یک حس قوی داشته باشید، قطب نماهایی که با مایع پر شده اند ارجحیت دارند. با نقشه و قطب نما شما می توانید وضعیت خود را روی نقشه نشان دهید.

شمع، (اگر در یک کیسه پلاستیکی نگهداری شود، دیگر ذوب نمی شود) و همچنین قرص های روشن کننده آتش (قرص های هگزامین، مثل قالب های سوخت تری اوکسان بخار نمی شود) که شش قرص آن در یک محفظه کوچک جا می شود.

کبریت از وسایل تولید آتش است، که می توان آن در یک محفظه ضد آب مثل قوطی پلاستیکی حلقه فیلم قرار داد، و اگر کبریت ها بلند هستند سر آنها را ببرید. هنگامی که دیگر کبریت و فندک ندارید، یک سنگ چخماق و یک میله منیزیوم که به دسته کلید شما آویزان شده است، کمک کننده است.

چادر کوچک تاشو و سبک، پناهگاه خوبی برای هوای زمستانی و بارانی است.

موارد ضروری دیگر:

چراغ قوه نباید براحتی خاموش و روشن شود، چون ممکن است در طول روز تصادفاً روشن بماند و وقتی شما آن را لازم دارید باتری های آن تمام شده باشد. بنابراین باتری های آنرا داخل آن قرار ندهید مگر هنگامی که می خواهید از آن استفاده کنید. حتی اگر چراغ قوه شما خیلی پیشرفته و ضد آب و آلومینیومی است، حباب و باتری های قلیایی اضافی همراه آن بردارید.

چاقوی جیبی مهمترین وسیله است که در عملیات نجات کمک کننده است، چه در تهیه غذا، چه در کمک های اولیه، و یا تهیه آتش. هر کجا چاقو همراه شما باشد، می توانید آتش درست کنید؛ اگر فولاد آن را به هر صخره یا سنگی بزنید، جرقه تولید می شود. البته برخی از  این چاقوها دارای وسایل دیگر مانند سوهان، قیچی، موچین، پیچ گوشتی، درفش، قوطی بازکن و خلال دندان نیز می باشد.

وسایل بهداشت شخصی، مانند مسواک، خمیردندان، دستمال کاغذی و دستمال توالت، کیسه زباله، فویل آلومینیومی، پودر رختشویی، آینه، تیغ اصلاح، وسایل نوشتنی و خواندنی، وسایل خیاطی، کرم ضد آفتاب.

وسایل نجات، مانند رادیوی ترانزیستوری با باتری های اضافی، طناب نایلونی ۱۰ متر، دستکش چرمی برای کار، بیل تاشو، قلاب پلاستیکی،  اجاق تاشو و قالب های سوخت جامد، نوارچسب فلورسان، تبرزین، سوت

آب و غذای اضافی، هر چند که گاه گیج کننده است اما مقدار آبی که شما با خود دارید باید با شرایط آب و هوایی منطقه و مسافتی که باید بپیمایید متناسب باشد. در یک بلای طبیعی، لازم است که بتوانید حداقل برای سه روز از نظر امکانات حیاتی بی نیاز باشید.

ذخیره آب باید در اولویت قرار گیرد. ممکن است مدتها بتوانید بدون غذا زنده بمانید اما بدون آب شاید چند روز و یا حتی کمتر.

آب یعنی حیات، و هیچ جایگزینی برای آن وجود ندارد. هیچوقت مایعات آلوده را جانشین آب نکنید چون کم آبی بدن را بیشتر می کند. سیگار کشیدن نیز بدن را کم آب می کند. تشنگی، نشانه خوبی برای کم آبی بدن نیست، بویژه اگر هوا سرد باشد، بنابراین نمی توان روی آن تکیه کرد، اما تیره شدن رنگ ادرار بهترین نشانه کم آبی شدید بدن است.

آب تنها چیزی است که نباید جیره بندی کرد. یک فرد معمولی و فعال روزانه حداقل به دو لیتر آب برای نوشیدن نیاز دارد. در شرایط نجات کم آبی معمولاً بی سرو صدا و بسیار خطرناک است و  بچه ها و خانم های شیرده و بیماران به کمبود آب حساس ترند. در تهیه غذا و بهداشت نیز به آب اضافی نیاز داریم. بنابرای برای هر نفر بازای هر روز چهار لیتر و نیم آب کنار بگذارید. آب را جیره بندی نکنید، مواظب عرق کردن تان باشید تا آب بدنتان را ازدست ندهید، باندازه احتیاج خود آب بنوشید و سعی کنید برای روز بعد آب بیشتری پیدا کنید. آب را در ظروف پلاستیکی، یا شیشه ای، و یا ظروف فلزیی که در داخل با فایبرگلاس لایه بندی شده است نگهداری کنید، و از ظروفی که قبلاً مواد سمی در آن نگهداری می شده است، یا ظروف شکسته و خراب شده به هیچ وجه استفاده نکنید.

قبل از ذخیره کردن آب، به آن کلر اضافه نمایید، تا از رشد میکروب ها جلوگیری شود. برای این کار از مواد سفید کننده مایع با ۲۵/۵ درصد هیپوکلوریت سدیم استفاده کنید و صابون بکار نبرید.

بازای هر دولیتر آب، چهار قطره مایع سفید کننده (یا دوقاشق چایخوری برای ده گالن) اضافه کنید، و بهم بزنید. در ظرف را محکم ببندید، و روی برچسب آن بنویسید که در جای خشک، خنک و تاریک نگهداری شود.

در یک وضعیت اضطراری باید ذخیره غذایی برای دو هفته در نظر گرفته شود. یک توشه مناسب برای سفر یا پیش بینی یک بلای خانمان سوز، می تواند شامل موارد زیر باشد: کنسرو کمپوت، کنسرو انواع غذاها، خشکبار، آجیل، بیسکویت، سوپ خشک، قاووت، و کمی قند و نمک.

اگر فعالیت افراد در بحران، کاهش یافته است، اشخاص سالم می توانند روزها با نیمی از مصرف غذای روزانه زندگی کنند. غذا برعکس آب براحتی و بدون هیچ مشکلی می تواند جیره بندی شود، مگر برای بچه ها و خانمهای حامله. اگر آب در دسترس ندارید، می توانید روزه بگیرید و چیزی نخورید! چون آب به مصرف هضم و جذب غذا می رسد. چیزی نخورید مگر اینکه روزانه دو لیتر یا بیشتر آب در دسترس داشته باشید.

ذخیره غذایی خود را هر از گاه بررسی کنید تا از فساد آن ها مطلع شوید و بتوانید آن را با ذخیره سالم جایگزین نمایید. تاریخ مصرف هر کنسرو را با یک ماژیک مشخص نمایید. برای غذا، لازم است راهپیمایان همیشه یک تن ماهی در کیف کمری خود حمل می کنند و آن را نمی خورند، نگه می دارند تا فقط در مواقع اورژانس آن را مصرف کنند. تنقلات و غذاهای غیر معمول مانند برگه، آجیل، بیسکویت، و خشکبار، حلورده یا قاووت راحت ترین چیزهایی است که می شود در این مواقع با خود حمل کرد.

گیاهان بهترین منابع غذایی می باشند به شرط اینکه از سمی نبودن آن ها اطمینان حاصل کنید. از گیاهانی که شیره سفید، خوشه های سفید یا سبز، پرزهای نازک و گل هایی مانند چتر دارند بپرهیزید. خوشه های قرمز کم خطر تر هستند، اما تنها آنها را که می شناسید بخورید. خوشه های سیاه یا آبی معمولاً بی خطرند و خوشه های به هم چسبیده همیشه قابل خوردن هستند. یک میوه تنها روی یک شاخه معمولاً بی خطر است، اما از خوردن قارچ و گیاهانی که ریشه های پیازی دارند و از میوه گیاهانی که برگ های براق دارند پرهیز کنید.

آزمایش قابل خوراک بودن: گیاهی را که به آن مطمئن نیستید با احتیاط آزمایش کنید. هر نفر تنها یک نوع را بیازماید؛ ابتدا آن را به یک قسمت از بدن خود بمالید ـ مثلاً داخل مچ ـ و پنج دقیقه صبر کنید تا ببینید آیا نشانه های سوئی پیدا می شود یا نه. سپس مقدار بسیار کمی از آن را پنج دقیقه بجوید و ببینید نشانه های سوئی می بینید یا نه. در این مرحله آن را قورت ندهید. اگر پس از این مرحله احساس خوبی داشتید و در زبانتان هم احساس بدی پیدا نکردید، آن را ببلعید. آنگاه هشت ساعت صبر کنید تا اگر آثار سوئی را مشاهده نکردید، باندازه یک کف دست کوچک از آن را بخوردید. هشت ساعت دیگر هم صبر کنید؛ اگر اتفاقی نیافتاد، آن میوه قابل خوردن است. اما بخاطر داشته باشید که بازهم در خوردن آن زیاده روی نکنید.

اگر در منطقه ای هستید که می توانید ماهی بگیرید، گرفتن ماهی حتی برای کسانی که تجربه ای ندارند، بسیار آسان است؛ با یک سیم یا طناب، و مقداری کرم.

یک راه و روش درست و بدون نقص را برای تمامی شرایط خطرناکی را که ممکن است با آن روبرو شوید تدارک ببینید. بعبارت دیگر در تمامی وضعیت های احتمالی نجات می بایست گردآوری وسایل و تجهیزات نجات را در سه سطح در نظر بگیرید:

مهم نیست به چه علت می خواهید مسافرت کنید و یا به کجا می روید، کوله پشتی نجات که حاوی ابتدایی ترین وسایل است باید همراهتان باشد. حتی اگر با خودوری دوستانتان مسافرت می کنید این کیف ضامن نجات شما خواهد بود. نجات یک مسئولیت شخصی است و این عاقلانه نیست که انتظار داشته باشید دیگران وسایل لازم را برای شما مهیا نمایند.

در تمام اینها، چندین وسیله هست که بطور مستقیم یا غیر مستقیم به شش نیاز اساسی نجات مربوط است، اما غذاها حداقل هر یک سال باید بررسی و با مواد تازه و تاریخ دار جایگزین شود.

پس از اینکه توانستید صحنه نجات خود را در ذهن بیاورید، آسانترین راهی که شما می توانید مراحل چندگانه نجات را طبقه بندی کنید آنست که از قسمت های کوچک آغاز کنید. اگر این ها با نیاز های شما مطابق باشند، گردآوری کیف نجات نیز آسان و کم هزینه خواهد بود، و بدنبال آن نیز می شود یک کیف بزرگتر مانند کوله پشتی نجات نیز تهیه نمود. هنگامی که وسایل نجات را گردآوری کردید باید بدانید که این وسایل نیازی به نگهداری ندارند اما با اینکه این وسایل طوری تهیه و گردآوری شده اند که پاسخگوی نیازهای ششگانه نجات ما باشند ـ از میان انواع گوناگونی از خطرات و بلایا و شرایط مرگ آسا ـ  بهتر است بیشتر راجع به آن بیاندیشید و پس از گردآوری دوباره روی آن فکری بکنید.

یک نمونه فهرست اقلام تأیید شده برای کیف نجات شخصی

اشتراک گذاری

دیدگاه ها

  1. چنانچه درصورت موجود بودن چنین کیفی اینجانب به آن نیاز دارم درصورت تایید با شماره ۰۹۳۷۴۵۵۰۴۸۱ تماس بگیرید

  2. فکر نکنم تو ایران کسی از اینها داشته باشه

  3. ” با اضافه‌کردن مایع ضدعفونی‌کننده، بطری‌ها ضدعفونی شوند (‌یک قاشق چایخوری از مایع کلر به یک لیتر آب اضافه شود”

    مایع کلر از کجا بیاریم؟!

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *